بررسی فرهنگ تحلیلی موضوعی آثار منثور شیخ احمد جامی - پایان نامه بررسی فرهنگ تحلیلی موضوعی آثار منثور شیخ احمد جامی در 275 صفحه ورد قابل ویرایش
پایان نامه بررسی فرهنگ تحلیلی موضوعی آثار منثور شیخ احمد جامی در 275 صفحه ورد قابل ویرایش
فهرست مطالب
عنوان صفحه
چکیدهی فارسی
پیش گفتار........................................................................................................ 7-1
نشانههای اختصاری............................................................................................. 8
فصل اوّل: زندگی و مشرب عرفانی احمد........................................................... 35-9
یادداشتها.................................................................................................... 38-36
فصل دوم: مدخلها ....................................................................................... 271-39
ابدال.............................................................................................................. 43-40
احسان........................................................................................................... 46-44
اخلاص......................................................................................................... 51-47
ادب.............................................................................................................. 58-52
بیداری........................................................................................................... 61-59
پیر................................................................................................................. 66-62
تقوی............................................................................................................. 70-67
تفویض.......................................................................................................... 73-71
توبه............................................................................................................... 79-74
توحید............................................................................................................ 85-80
توفیق............................................................................................................. 87-86
توکّل ............................................................................................................ 93-88
جذبه............................................................................................................. 97-94
حال ............................................................................................................ 102-98
حرص......................................................................................................... 106-103
حقیقت ...................................................................................................... 110-107
حیرت......................................................................................................... 112-111
خانقاه ........................................................................................................ 116-113
خوف.......................................................................................................... 121-117
درویش....................................................................................................... 126-122
دنیا ............................................................................................................ 130-127
دولت ........................................................................................................ 132-131
رجا............................................................................................................. 136-133
رحمت........................................................................................................ 138-137
روح............................................................................................................ 141-139
ریاضت....................................................................................................... 142-144
زهد............................................................................................................ 151-145
سرّ (اسرار).................................................................................................. 155-152
سماع.......................................................................................................... 162-156
شریعت............................................................................................................ 163
شکر............................................................................................................ 167-164
صبر............................................................................................................ 173-168
صوفی.............................................................................................................. 174
طاعت......................................................................................................... 177-174
طلب........................................................................................................... 181-178
عشق .......................................................................................................... 187-182
عقل ........................................................................................................... 190-188
علم ............................................................................................................ 198-191
فقر............................................................................................................. 203-199
قناعت......................................................................................................... 207-204
کرامت ....................................................................................................... 214-208
کشش.............................................................................................................. 215
مؤمن........................................................................................................... 218-215
مجاهدت .................................................................................................... 222-219
محبّت......................................................................................................... 229-223
مرید............................................................................................................ 235-230
معرفت........................................................................................................ 242-236
ناز.............................................................................................................. 246-243
نصیحت ..................................................................................................... 249-247
نفس .......................................................................................................... 253-250
نیاز.................................................................................................................. 254
وجد .......................................................................................................... 258-254
وقت........................................................................................................... 263-259
همّت............................................................................................................... 264
هوی........................................................................................................... 266-264
یقین............................................................................................................ 271-267
فهرست منابع و مآخذ.................................................................................. 275-272
چکیدهی انگلیسی
پیشینهی تحقیق:
با نگاهی کوتاه به تاریخچهی فرهنگ نویسی در زبان فارسی، میبینیم که تا روزگار معاصر، فرهنگها جنبهی عام داشته؛ یعنی به یک مقوله یا صنف، دسته و رشتهی خاصّی اختصاص ندارند. با گسترش دامنهی دانشها، تکنیکها و هنرها، امروزه فرهنگهای اختصاصی در هر رشته از علوم تهیّه شده است؛ به طوری که بعضی از لغات و اصطلاحات خاصّ آن رشته را در لغت نامههای معمولی نمیتوان یافت .
متون عرفانی نیز از این تخصّصگرایی دور نمانده و تاکنون فرهنگهای متفاوتی در این زمینه به رشتهی تحریر درآمده است که برخی از آنان به صورت عمومی، بعضی اصطلاحات عرفان و تصوّف را مختصر یا مفصّل شرح دادهاند و برخی از آنها دربارهی اصطلاحات و تعبیرات یک اثر خاص یا یک نویسندهی خاص نگارش یافته است. در ذیل به برخی از آنها اشاره میشود:
1- شرح اصطلاحات تصوّف تألیف سیّد صادق گوهرین (10 جلد)
2- فرهنگ لغات و اصطلاحات و تعبیرات عرفانی، سیّد جعفر سجّادی (1 جلد)
3- فرهنگ نوربخش، جواد نوربخش (8 جلد)
4- فرهنگ اصطلاحات عرفانی، منوچهر دانشپژوه (1 جلد)
5- تبیین اصطلاحات و واژههای غزلیات عرفانی، احمد حبیبیان (1جلد)
6- مفهوم و معانی اصطلاحات عرفانی، حسین علی اکبر قوچانی (1 جلد)
7- فرهنگ اصطلاحات استعاری صوفیه ، شرف الدّین حسینی ابن الفتی تبریزی(قرن هشم) (1جلد)
8- فرهنگ قیاسی عشق و عرفان، مهشید مشیری (1 جلد)
9- شناخت شاخصهای عرفانی( مجموعهی سه رساله از مولانا محمّد طبسی، فخرالدّین عراقی و ملّا حسین فیض کاشانی) (1 جلد)
10- فرهنگ اصطلاحات عرفان و تصوّف عبدالرزّاق کاشانی، ترجمه محمّد علی مودود لاری (1 جلد)
11- فرهنگ اصطلاحات عرفانی ابن عربی، گل بابا سعیدی (1 جلد)
12- فرهنگ واژگانی ادبی – عرفانی، جمعی از مؤلفان (1 جلد)
13- فرهنگ اصطلاحات عرفان اسلامی، جمعی از پژوهشگران (1 جلد)
14- فرهنگ اصطلاحات عرفانی محیی الدّین عربی، ترجمهی قاسم میرآخوری و حیدر شجاعی (1 جلد)
با سیری کوتاه در این آثار، خواهیم دید که همهی آنها کاملاً تخصّصی بوده و برخی مربوط به آثار منثور و برخی نیز مربوط به آثار منظوم میباشند و یا برخی بسیار مفصّل و کامل به شرح اصطلاحات و لغات پرداخته، ولی برخی خیلی کوتاه و مجمل به توضیح واژگان پرداخته و البتّه برخی تنها به آوردن معادلهای انگلیسی آنها اکتفا کردهاند. در هر صورت میتوان از همهی آنها به عنوان فرهنگهای تخصّصی عرفان و تصوّف یاد کرد.
ضرورت و انگیزههای تحقیق:
به گمان بنده، برای آشنایی دقیق و کامل با تمام جوانب افکار و اندیشههای یک صاحب اثر، ضروری است که فرهنگی خاص برای آثار او نوشته شود، چون اثر هر نویسنده یا شاعر در عین تشابه با آثار معاصرانش، تفاوتهای زبانی و فکری نیز با آنها دارد و این ضرورت در متون نثر عرفانی بیش از بیش جلوهگر میباشد.
با توجّه به این نکات و همچنین جایگاه عرفانی، ادبی، علمی و اجتماعی شیخ بزرگوار احمد جامی نامقی و تأثیر و جایگاه ممتاز این عارف شهیر در خطّهی پاک و عارف پرور تربت جام و تعلّق خاطر این مرید نوآموز به این عارف پاک طنیت و ادای دِین به عنوان همولایتی ایشان و نیز پیشنهاد آگاهانه و دلسوزانهی استاد بزرگوار جناب آقای دکتر خواجهایم، انگیزههایی شد تا در مسیر نگارش فرهنگی تحلیلی از اصطلاحات عرفانی آثار منثور ژنده پیل احمد جامی نامقی گام بردارم.
روش تحقیق:
روش کار در این تحقیق به شیوهی کتابخانهای است. ابتدا پس از مطالعهی اجمالی آثار شیخ احمد جام، پنجاه وشش واژه و اصطلاح عرفانی از آثار این عارف ژنده پیل استخراج و هر یک به عنوان یک مدخل در نظر گرفته شد. با توافق استاد محترم راهنما، چند تن از عارفان و صوفیان پیش و پس از احمد جام انتخاب گردید؛ از جمله خواجه عبدالله انصاری، احمد غزّالی، عین القضّات همدانی، ابوالقاسم قشیری و عزّالدّین کاشانی، سپس هر واژه و اصطلاح در آثار این عارفان جستجو گردید؛ در هر مورد، نظر و دیدگاه نویسندگان آن، مورد بررسی و شناخت قرار گرفت و در ادامه، نظر شیخ احمد جام نیز از آثار وی استخراج و سپس در بیشتر موارد به نوعی مقایسه و نتیجهگیری پرداخته شد. در ضمن در تعریف لغوی و اصطلاحی واژگان از نظرات بزرگان دیگری بجز افراد مذکور نیز استفاده شد تا اثر از ارزش و عمق بیشتری برخوردار گردد. در بعضی از مدخلها، مطلبی ذکر نشده و فقط به مدخل دیگری ارجاع داده شده است. دلیل این کار، این است که در آثار احمد جام، مدخلهایی مانند درویش و صوفی، جذبه و کشش، حقیقت و شریعت و... با هم و در کنار هم آمده و شیخ به نوعی مقایسه پرداخته است؛ به این دلیل، ما آن دو را از یکدیگر جدا کرده و در یک مدخل که در ترتیب حروف الفبا پیشتر قرار میگیرد، کامل توضیح دادهایم و در مدخل دیگر فقط مطلب را به مدخل پیشین ارجاع دادهایم.
ناگفته نماند که کار در زمینهی آثار منثور عرفانی احمد جام، بسیار گسترده و مستلزم وقت طولانی بود و نیز به دلیل عدم دسترسی به همهی آثار این عارف شهیر با موافقت استاد محترم راهنما، این جستجو و تفحّص در چهار اثر شیخ بزرگوار شامل مفتاح النجات، انسالتّائبین، روضه المذنبین و سراج السّائرین انجام گرفت.
ساختار پایان نامه:
پایاننامهی حاضر علاوه بر پیش گفتار، شامل دو فصل کلّی است که در فصل اوّل، زندگی نامه، آثار، ویژگیهای نثر در سدهی پنجم و ششم هجری و مشرب عرفانی و... را در برمیگیرد. در فصل دوم، پنجاه و شش اصطلاح عرفانی که از آثار شیخ احمد استخراج، به ترتیب حروف الفبا تنظیم و مرتّب شده و در پایان هم فهرست منابع و مآخذ ذکر شده است.
امید است که این اثر با وجود کاستیها و عیبها توانسته باشد گامی هر چند کوتاه در راه شناخت جایگاه عارف جلیل القدر شیخ احمد جام و آثار وی برداشته باشد؛ لذا با اعتذار تمام، امیدوارم عذر نگارنده از جهت نقایص احتمالی، مسموع واقع افتد.
فهرست علایم اختصاری:
بی نا= بدون ناشر
بی تا= بدون تاریخ
بی جا= بدون جای انتشار
ج= جلد
در مورد سورههای قرآن= شمارهی سوره/شمارهی آیه
نامقی الف=انس التائبین
نامقی ب= سراج السائرین
ر.ک: رجوع کنید به
ه.ش = هجری شمسی
ه.ج = هجری قمری
همان= شمارهی پیش از این مأخذ
[.....]= مطالب داخل کروشه، به متن اصلی اضافه شده است.
باسمه تعالی
ستارهای بدرخشید:
شیخ الاسلام معین الدّین ابونصر احمدبن ابوالحسن احمد معروف به «ژنده پیل» و «شیخ جام»از عارفان نیمه ی دوم سده ی پنجم و نیمه ی نخست سده ی ششم، به سال 440 هـ . ق ( 398 هـ .ش) در روستای نامق از توابع ترشیز( کاشمر) در خراسان دیده به جهان گشود.
نام و نسب:
سلسله نسب وی به جریر بن عبدالله بجلی صحابی معروف می رسد. کنیه ی او ابونصر بود که به مناسبت نام یکی از فرزندانش اختیار کرده است. لقب های وی عبارت اند از:« شیخ الاسلام، قدوة الابدال، شهاب الدین، قطب الاوتاد، سلطان الاولیا، معین الملة و الدین ، پیر جام و ژنده پیل» ( فاضل، 1382: 37) . در باب شهرت او به « ژنده پیل » باید گفت: لفظ «ژنده» ( با فتح اول) در زبان فارسی به معنی بزرگ، مهیب، عظیم، شگرف، با صلابت و کلان است، و از این رهگذر دور نیست که شیخ احمد را یا به جهت ظاهری یعنی بلند بالایی، زورمندی و درشتی جثه و اندام، یا از نظر عظمت و والایی درجه و مقامش در راهبری راهروان از جهت معنوی و عرفانی، و یا شاید به لحاظ این که در پند و نصیحت و تذکیر سالکان و روندگان طریقت و تصفیه و تهذیب و ارشاد نابسامانان، بسیار سختگیر و بی مهابا بوده است، به این اسم ملقب شده است. گفته شده که اجدادش از عشیره بجیله در روزگار پیشین به ایران کوچ کرده بودند و ابوالحسن، پدر احمد، در نامق سکونت اختیار کرد. به همین سبب وی و به مناسبت زادگاهش « نامق» او را نامقی و پس از انتقال به « جام» او را نامقی جامی خواندند. ( ر. ک: همان: 38) [1]
کودکی، جوانی و توبه:
سرآغاز ظهور و نشأت شیخ احمد و آغاز حرکت های تعلیمی و ارشادی وی در هاله ی غلیظی از افسانه های خیالی و روایت های عجیب و غریب پوشیده شده و به خصوص درباره ی دوران کودکی و عهد جوانی وی، سخنان عجیبی پرداخته و روایت هایی نامعقول و غیر منطقی نقل شده است که بسیاری از آن ها، ادّعاهایی پوچ و بی اساس است که عدّه ای از مریدان متعصب او همچون سدیدالدین محمد غزنوی نقل کرده اند.( همان: 39)
در بین صوفیه کسانی بودند که در واقع از دنیا – دنیای بی بند و باری خویش – به تصوف می گریختند. ابراهیم ادهم و شبلی حکومت را رها کردند، شقیق بلخی مشغله ی تجارت را رها کرد، ابو محمد سنبکی از راهزنی توبه کرد و شیخ احمد جام هم گویند از شراب خواری و تبهکاری خویش به تصوف گریخت. ( ر.ک:زرین کوب، 1385: 166)
جوانی شیخ احمد تا هنگام توبه در عشق و شراب و مستی گذشت. او با گروهی از دوستان و همسالان فاسد و میگسار خویش، حلقه ای داشت که به نوبت گرد هم می آمدند و باده گساری می کردند. این دوستان هم پیاله، در سال های پس از توبه نیز گاه مزاحم شیخ می شدندو شیخ را منغّص عیش خود می دانستند. گویند:«شبی در حلقه ی یاران، کرامتی مشاهده کرد که شراب او مبدّل به شربت شد، او از این حادثه، هوشیار و بیدار دل شد و از دوستان گذشته خویش کناره گرفت و روی به عبادت و دینداری نهاد» ( زنگنه قاسم آبادی. 1384: 68) [2]
پیش از توبه، به گفته ی خود شیخ احمد در کتاب سراج السائرین، او حتی دو رکعت نماز کامل نمی توانسته به جا بیاورد. « بیست و دو ساله بودم که توبه کردم،... و از انواع علوم هیچ چیز ندانستم، و الحمد برنتوانستم خواند و دو رکعت نماز راست نتوانستم کرد.» ( جامی نامقی ب ، 1368: 1)
او پس از توبه مدت دوازده سال در کوه نامق و سپس شش سال در کوه بزد درخلوت و انزوا گذراند و پس از آن گویی سفر من الحق الی الخلق را آغاز کرد و برای ارشاد وتوبه گناه دادن گناهان به میان مردم بازگشت.
او از توبه فرمایانی بود که ابتدا خودش فضیلت توبه ی خالصانه را دریافته بود. او برای تقویت مفهوم توبه در ذهن شنونده و خواننده، جای جای در مجالس و تصانیف خود به مضامین دلکش و حکایاتی شورانگیز متوسل می شود.
احمد جام در مقاله های ارزشمندی از توبه و گرانبهایی آن بسیار سخن رانده است. او تن توبه کنندگان را به اسبی نو زین مانند می کند که نیازمند به مراقبت رایض وتعهد و تربیت وی است. « تن تائب همچون اسبی نوزین است، اگر رایضی وی را بر زین و لگام راست کند، روز حرب گاه خطا نکند، هم نظاره میدان را شاید و هم غنیمت را شاید و هم هزیمت را. اما اگر اسب ، ریاضت نیافته باشد، سرکشی کند ... .» ( جامی نامقی الف ، 1368: 47)
او در چند اثر خویش بابی جداگانه به مبحث توبه اختصاص داده است. از جمله روضة المذنبین و جنة المشتاقین( باب چهارم)، سراج السائرین (باب ششم)، مفتاح النجات( باب سوم) و حتی کتاب انس التائبین را به پاس خاطر توبه کنندگان و به درخواست آنان نگاشته است.[3]
اعقاب و فرزندان:
برخلاف نظر بعضی از صوفیه که ازدواج را نهی می کردند، شیخ احمد جام چهار بار ازدواج کرده و تعداد زنان او را هشت نفر ذکر کرده اند. ( ر.ک : فاضل، 1383: 149) افراد خانواده ی وسیع شیخ احمد که بیشترشان عنوان « خواجه» و شهرت « جامی» یا «جامی الاحمدی» داشته اند، غالباً از زاهدان پاک رو و پارسا مردان و عارفان پاکیزه سیرت عصر خویش بوده و به «مشایخ جام» حسن شهرت یافته اند. شیخ جام سی و نه پسر و سه دختر داشته و پس از مرگ آن بزرگوار، چهارده پسر از او باقی مانده است: 1- شیخ ظهیر الدین عیسی. 2- عبدالرشید. 3- جمال الدین ابوالفتح. 4- قطب الدین محمد. 5- صفی الدین محمود.6- ضیاء الدین یوسف. 7- شمس الدین مطهر. 8- برهان الدین نصیر. 9- فخر الدین ابوالحسن. 10- عمیدالدین عبدالله. 11- نجم الدین ابوبکر. 12- بدرالدین ساعد. 13- شهاب الدین اسماعیل. 14- عمادالدین عبدالرحیم.( ر. ک : معصوم شیرازی، بی تا: 2/586)
اعقاب شیخ احمد، پس از جدّ خود در خراسان، فارس و سایر نقاط ایران و همچنین در کشور های افغانستان، هند و پاکستان علاوه بر داشتن سمت ارزشمند ارشاد و راهبری خلق به لحاظ زهد و ورع بسیار و اشتهار واقعی و وارستگی و طهارت نفس، اعتباری زایدالوصف داشته اند. بسیاری از آنان به سبب شهرت و اعتبار شیخ جام غالباً به حرمت و عزّت و گاهی هم به مقامات سیاسی رسیدهاند(ر.ک: کیانی، 1380: 323).
مذهب:
مؤلّفان برخی از منابع کوشیدهاند که احمد جام را شیعی مذهب معرّفی کنند؛ از جمله آنها« قاضی نورالله شوشتری مؤلّف روضات الجنات فی احوال العلما و السادات است. او در جلد یکم کتاب، صفحه هشتاد شیخ جام را شیعی معرفی می کند. و صاحبان اعیان شیعی و ریحانةالادب نیز شیخ احمد را در شمار رجال شیعی ذکر کرده اند . اوّلاً با توجه به این که اصولاً مردان بزرگ صوفیه و مشایخ آزاد اندیش این طریقت در مباحث شرعی، خود را چشم بسته در قید تابعیت از مصدر و مرجع به خصوصی درنمی آورده، بلکه با جمع بین آرا و سخنان بزرگان مذاهب به مصلحت حال و مقتضای مقام عمل می کرده اند. دوم این که شیخ احمد از نظر تفکر، ابتکار را می ستایدو از محصور شدن در محدوده رسوم کهنه و معتقدات بی اساس گذشتگان بیزار و گریزان و به اصل صلح با تمام ملل و مذاهب دیگر معتقد است و به گبر و یهود و ترسا و بت پرست و مسلمان یکسان می نگرد. « مطیع هرجا که باشد عزیز است، اگر چه در میان گبر و جهود و ترسا است و بدکار هرکجا که هست بدکار است اگر در کعبه است.» ( جامی نامقی ب ، 1368: 17)
سوم این که او همه جا با استشهاد به آیات و استناد به احادیث و روایات و ذکر تمثیل و قصه های دل انگیز دینی و عرفانی همواره در پی آشتی بین دین و عرفان است و مکتب خود را هوشیارانه به دین و مذهب نزدیک می کند. او در واقع خواهان تفکیک تصوف مذهبی است از تصوفی که به نوعی رنگ تشکیک یا الحاد داشته است. کلام او بر پایه ی قرآن و سنت و بر مبنای شریعت در مفهوم صوفیانه استوار است.
اینک با این مقدّمه اگر شیخ احمد جام را یک سنّی معتقد و نسبت به عقاید شیعه با نظری منصفانه برشماریم کاملاً پذیرفتنی است البته باید یادآور شدکه او در میان مذاهب چهارگانه تسنّن بدون تردید پیرو طریقه ابوحنیفه نعمان بن ثابت ( م 150 هـ .ق) بوده است. ( ر.ک: فاضل: 1372: 112- 99)
خصوصیّات ظاهری:
با توجه به این که نژاد شیخ احمد را عرب و جدّ اعلای او را جریر بن عبدالله بجلی از صحابه ی پیامبر (ص) دانسته اند، او فردی بلند قامت و نیرومند و دلیر بوده چنان که در زادگاه خویش – نامق – بر همهی همسالان خود برتری داشته است. موی سر و محاسنش میگون و چشمانش شهلا و روی هم رفته رنگ و روی ظاهری او به عرب ها شباهت کاملی نداشت. چنان که گفته شد شاید لقب ژنده پیل را به مناسبت همین اندام کشیده و توانمند و موافق با رفتار خشم آلود و تندش به او داده اند( ر. ک: غزنوی، 1340: 9).
معلومات شیخ:
بااین که والدین و خویشاوندان شیخ احمد زراعت پیشه بوده و شیخ مدعی است که حتی خواندن و نوشتن را به او نیاموخته اند، ولی از جست و جو و کاوش در مقالات و مجالس او نیک پیداست که شیخ در دوران طولانی گوشه نشینی، به موازات تربیت نفس و ریاضت، به مطالعه در زندگی پیامبران و تفحّص در آثار مفسّران و متکلمان سرگرم بوده و احوال زاهدان، صالحان و مشایخ صوفیه را با حوصله ی تمام از نظر گذرانیده است.
اشتمال آثار وی با آیات و بازتاب مباحث الهیه در آن و استناد به اقوال و آرای مفسران بزرگ، آگاهی او بر مراتب عرفان و اخبار و قصه هایی از احوال پیروان راستین و استشهاد وی به شعر شاعران و امثال و حکم گران بهای زبان فارسی و نیز شیوه ی استادانه ی وی در انتخاب واژه های اصیل و اصطلاحات سره و پاکیزه ی زبان فارسی از جمله قراینی است که حاکی از این می تواند باشد که اگرچه شیخ احمد در ابتدای عمر به مکتب نرفت و خط ننوشت، اما در این فرصت مساعد و طولانی به یقین سرگرم مطالعه و تحقیق بوده و با خودآموزی در آن تربیت کده ی روحانی و انسان ساز، توانسته به مراتب بالا و والایی از آگاهی و شناخت برسد.( ر.ک: همان: 2- 91) [4]
ابدال:
از نظر واژگانی جمع بدل یا بدیل است که به معنای نجیب، کریم، بخشنده و شریف نیز آمده است (دهخدا، 1377: 1/286) گاهی بر گروهی اطلاق می شود که صفات نیکوهیده را به صفات ستوده تبدیل کرده اند و عدد ایشان منحصر نیست و گاهی بر عددی معیّن به کار می برند. به عنوان مثال برخی آن را را چهل شخص دانسته و بعضی آن را هفت اطلاق کرده اند. آنانی که عدد هفت را فرض می گیرند، معتقدند که اوتاد از ابدال جدا می باشند. این هفت تن را به این دلیل ابدال گویند که چون یکی از این ها از میان برود، دیگری که از جهت مرتبه فروتر از او می باشد، به جای او نشیند و مرتبه ی وی را حفظ کند.(ر.گ: سعیدی، 1383:26)
در وجه تمسیّه ی ابدال، سخنان گوناگونی آمده است. بعضی گویند: از آن جهت است که بدن هر یک از آنان می تواند تبدیل شود و در ساعتی واحد در مکان های متعدد شرق و غرب حضور یابند. و بعضی گویند: چون از جایی سفر کنند، جسدی به صورت خود در آن جا به جای خود می نهند تا غیبتشان معلوم نگردد، عدّه ای گویند: از آن است که احوال حیوانی به احوال ملکی بدل می کنند. و قومی معتقد اند که ایشان را ابدال گویند از آن جهت که به آن ها نیرو و قوّه ای اعطا شده است که می توانند بدلی از خود گذارند، به هر وضعی که بخواهد که در وجودشان علم و بینش ابدال باشد و اگر دارای آن علم نباشند از اصحاب این مقام نخواهند شد. (ر.ک: گوهرین،1367: 1/3-31) و شیخ جام گوید: ایشان را ابدال از آن جهت گویند که وحی به ایشان نیاید اما بدل پیامبران باشند. « امروز پیغامبران (ص) همه رفتند و وحی منقطع شد؛ اما ابدال برجای اند و نفس و دعای ایشان همچون کیمیاست و کیمیا هم چنان به خویش است، امّا جبرئیل می نیاید» (جامی نامقی، الف، 1368: 239)
در تعداد ابدال نیز اختلاف نظر وجود دارد. هجویری (وفات میانه 465 تا 469 ق) در کشف المحجوب می گوید: « اما آن چه اهل حلّ و عقدند و سرهنگان درگاه حق تعالی سیصدند که ایشان را اخیار گویند و چهل دیگر که ایشان را ابدال خوانند و هفت دیگر که ایشان را ابرار خوانند و چهارند که مرایشان را اوتاد خوانند و سه دیگر که مرایشان را نقیب خوانند و یکی که او را قطب و غوث خوانند و این جمله مر یکدیگر را بشناسند» ( هجویری،1383: 321) ابن عربی در کتاب فتوحات مکیّه تعداد ابدال را هفت دانسته و ذکر کرده است که حق تعالی زمین را هفت اقلیم گردانیده و هفت تن از بندگان خود را برگزیده وایشان را ابدال نام نهاده و هر اقلیمی را به شخصی نسبت می دهد که خدا به وسیله ی آنان، اقالیم هفت گانه را حفظ می کند( ابن عربی، 1382: 2-21)
شمار آنان به قولی هفت و گاه هفتاد است و معتقدند که چهل تن در شام و سی تن دیگر در سایر بقاع زمین می باشند (ر.ک: گوهرین، 1367: 1/34) اما شیخ احمد جام گوید: همواره از مؤمنان سی هزار باشند که در مقام مباح به حجّت باشند، از آن سی هزار هم چهار هزار گزیده است و از چهار هزار، چهار صد گزیده و از آن ها چهل گزیده و از آن ها،چهار گزیده و از آن چهار، یکی گزیده است که قطب روی زمین است. هر گاه قطب را خللی افتد از آن چهار تن یکی به مقام او نشیند و از آن چهل یکی به مقام چهار و به همین شکل تا پایان که از عامّه ی مسلمانان و مصلحان یکی به مقام این سی هزار آید و این تا قیامت ادامه می یابد.
شیخ جام ابتدا نه مقام را بر می شمارد که عبارتند از:
1- ایمان 2- سنّت و جماعت 3- توبه 4- مستقیمان طاعت 5- مباح به حجّت 6- مستقیمان به حجّت 7- صدّیقان 8- استقامت صدّیقان 9- نبوّت.
او معتقد است کسی که هفت مرحله ازاین مراحل نه گانه را پشت سر بگذارد به مقام ابدال می رسد که به منزله ی دریای است که در آن دُرها باشد و « سخن حکما و ابدال، قیمتی تر از دُرّ و جوهر است» (جامی نامقی، الف، 1368، 238) و روی زمین هرگز از ایشان خالی نباشد تا قیامت. و هر گاه روی زمین از ایشان خالی گردد قیامت برخیزد. احمد جام ابدال را این گونه توصیف می کند که هر چه در راه بندگی خدای تعالی لازم باشد به آنان داده اند و آنان خورشید زمانه ی خویش اند. و چنان که ماه و سیّارات، نور خود را از خورشید اقتباس می کنند، دلهای مردم عصر نیز به نور آن قوم نورانی است و همه ی برکت های روی زمین از وجود ایشان است وخداوند، همه ی فتنه ها و عذاب ها را به برکت وجود ایشان از مسلمانان دور می کند. همه ی این الطاف به خاطر علم و عبادت بسیار آنان نیست، بلکه به فضل خدا و به دوستی او و حلاوت ایمان و ذکر خداوند و سنّت و جماعت باشد. چنان که رسول خدا (ص) فرموده: «ان بدلاء احتی لم یدخلوا الجنه بکثره صلوه ولاصیام و لکن دخلو برحمه من الله و سخاوه النفس و الرحمه بجمیع المؤمنین». به درستی که ابدال امّت من وارد بهشت شوند، نه به بسیاری نماز و روزه بلکه به بهشت داخل شوند به رحمت خدای تعالی و به جوانمردی که در تن ایشان است و به رحمت و شفقّتی که در حق مسلمانان دارند (ر.ک: جامی نامقی،1347: 3-171)
شیخ ما در جایی برای زهد در حلال، سه مقام قایل می شود:
1- فرودین که دنیای حلال به نزدیک ایشان چون مردار است.
2- اوسط که دنیای حلال در نزد ایشان چون آتش است.
3- اعلی که دنیای حلال در نزد ایشان چون اژدهای دمان است.
او اذعان می دارد که « هر کس را که این سه مقام از زهد بداده اند، او هم صدیق است و هم ابدال » )همان: 169) که چنین توصیف می کند: همه را از او نفح می رسد و هیچ ضرری ندارد. چون آفتابی است که بر هر که بتابد به رنگ خود گرداند، ظاهر او همچون باطن او باطن او چون ظاهر اوست. از آن جا که شنوندگان شیخ مردمی متوسّط هستند و او سعی می کنند تا اصطلاحات مشکل را ساده و سهل الهضم و دست یافتنی کند لذا در جایی ویژگی های ابدال را این گونه بر شمارد.
1- خدا را به خاطر خدا می پرستند یعنی از روی اخلاص و پاکی و از هر گونه ریا و ظاهر سازی دورند.
2- کار ایشان به فرمان خدا و رسول اوست، نه به فرمان دیو و مردم دیو صفت.
3- با هر کسی که هم نشین می شوند به بدی او توجهی ندارند بلکه از نیکی های او یاد می کنند.
4- در مورد دنیا و کار آن به اندک قناعت می کنند، اما در کار دین بلند پرواز هستند.
5- چنان با مردم رفتار می کنند که انتظار دارند دیگران با او رفتار کنند.
6- چون در دل خود، دوستی دنیا و مدح و ستایش مردم را می بینند، هرگز گرفتار غرور و تکبر و پندار خود نمی شوند.
7- گفتار ایشان و عزم دلشان یکی است.
8- دست و پای و فرج و شکم و من جمله همـه ی اعضـای خـویش را از نـاشـایست ها نگاه می دارند.
این ویژگی ها حاکی از آن است که شیخ احمد در صدد است تا دست مخاطب خود را گرفته و او را به دنیای تصوّف و عرفان نزدیک تر گرداند. از طرف دیگر او تنها در اندیشه ی توضیح واژه ها نیست بلکه سعی دارد واژه های دشوار را از قله های دست نیافتنی عرفان و تصوّف به لابه لای زندگی مردم بکشاند و آن ها را کاربردی کند. خلاصه این که توضیحات شیخ احمد در باب ابدال در مقایسه با دیگر مشایخ، بسیار ساده تر و مفصّل تر است و او سعی کرده برای هر نظریه ای که بیان می کند، مثال های دم دستی و همه فهم ارایه کند تا هم باعث فهم بهتر، و هم باعث جذب بیشتر شنوندگان شود.
پیر:
پیر در لغت به معنی سالخورده و کلان سال و معمّر است. و در اصطلاحِ صوفیان، انسان کامل را گویند که استکمال کرده باشد فاء فقر را، و آن نهایت ادراک حقایق است؛ و رای فقر را که آن نهایت سیر بر اطوار سبعه قلبیّه است که سابقا به رتبت مذکور شده و با وجود این فقر تعدیه از او به طریق ارشاد و تکمیل غیر نماید و طالبان را به مطلب برساند. و نیز گفته اند پیر به انسان کاملی اطاق می شود که مراحل تصوّف را به قدم اخلاص پیموده و به حقایق رسیده باشد تا بتواند دیگران را ارشاد نماید و تربیت آنان را به عهده بگیرد. (گوهرین، 1368: 2/357)
پیر، دوستی حق را گویند، وقتی که طلب به جدّ تمام بود از آن جهت که مستحق دوستی اوست از جمیع وجود و به معنی مرشد و راهنما است. (سجادی، 1362: 113)
عین القضّات برای پیر جایگاهی بسیار ارجمند و والا در نظر گرفته است تا جایی که می گوید پیر پرستی بهتر است از خدا پرستی و معتقد است تا پیر پرست نشوی خداپرست نباشی چنان که پیامبر (ص) فرمود« المرء کثیر باخیه» و در توضیح این مطلب آورده است که مرید باید هر آنچه را که پیر می فرماید، آن را اجرا کند، زیرا پیر به جز از خدا چیز دیگری نمی گوید. او می گوید همچنان که آفتاب در آیینه تجلّی می کند خدا نیز در مظهر پیر تجلّی کرده است. (ر.ک: عین القضّات،1341: 333) او بالاترین درجه ی ارادت را آن می داند که جان مرید آن چنان مسخّر و در زمان پیر باشد که انگشت و زبان و گوش در اختیار اوست و می گوید کمترین درجه ی ارادت آن است که مرید به فرمان پیر باشد بی کراهتی.
(ر.ک: عین القضّات، 1:1377 /272)
او همچنین درباره ی خدمت پیر کردن می گوید: « اگر خواهی جمال قرآن بینی، دست از عادت پرستی بردار، و هر چه شنیده ای فراموش کن، چون به مقام برسی، بدانی که اینجا پیر را ضرورت بود که خود را به مرید بنماید. پس خدمت کفش پیر کن و گنگ و کر و کور باش و هر چه بشنوی ناشنیده گیر که « لایدخل الجنه نمّام» (همان، 1377: 2/337) و نیز می گوید: آشنایی درون را اسباب است، هم ملکی دهم ملکوتی هر چه به ظاهر و قالب تعلّق دارد، چون نماز و روزه و زکات ملکی است و هر چه به باطن تعلّق دارد بعضی از آن ها ملکوتی هستند مثل حضور، خشوع، محبّت، شوق و نیّت صادق و این اسباب فراهم نمی شود، مگر در صحبت پیری پخته که گفته اند:« و من لاشیخ له لا دین له » زیرا که پیران صفت « یهدی من یشاء» (16/31) دارند و از صفت« یضل من یشاء» ( 4/31) دور هستند. (همان، 1341: 27)
عین القضّات معتقد است ، هر کاری که پیر به مرید فرمان دهد، آن خلعتی الهی است که به او بخشیده اند و مرید هر جا که باشد در حمایت آن خلعت است، زیرا که فرمان پیر، فرمان خدا می باشد . معنی آیه ی « من یطع الرسول فقد اطاع الله» (4/31) همین می باشد. (همان: 35)
او می گوید: پیر اجازه دارد که مرید را تربیت کند و تربیت آن است که پیر مرید را به پرستش خدا و پرسیدن احوال شیخ مشغول کند، چنان که بزرگی گفته است: هر کس احوال خود را با پیر نگوید، در قیامت او را راه نمی دهند، تا از حق تعالی باز پرسد و یا باوی سخن بگوید. (همان:332)
او می گوید نباید به سخنان دروغین کسانی که ادّعای پیری می کنند توجّه کرد و در این باره چنین آورده است« اما بی طغرای سلطان ازل پیری را نشاید، اگر مدّعی به دروغ این دعوی کند و طغرا ندارد روز قیامت روی او سیاه کنند و فضیعت عالم گردد و جز از نکال دعوی نبیند» . (عین القضات، 1362: 2/337) و در شناخت کسانی که حکم ازلی دارند می گوید: این کسان این گونه اند که : « طالب را که در طلب، قدمش درست بود او را در دل دیده ای هست که طغرای سلطان بیند و تا نبیند پای به مدّعیان وا نیارد . چون طالبی را که در طلب دوست بود، خواهند که راه وا خود نماید، کمند جمالی از فتراک دوستی از دوستان او، یعنی خدا، واگشایند و به رده ی غیب در آیند و در درون دل او زدن گیرند.» (همان: 9-338)
شیخ ما در تعریف پیر می گوید: پیری به نام و هیأت (شکل ظاهری) بسیار است، ولی باید در معنی ، آن را جستجو کرد و پیر آن کسی است که سیرت پیامبران را داشته باشد و به چنین کسی شاید بتوان اقتدا کرد، همان طور که پیامبر (ص) فرموده است: « الشیخ فی قومه کالنبی فی امّه»: پیران در میان هر قومی پیامبران آن قومند. (ر.ک: جامی نامقی، الف، 1368: 73)
شیخ در توصیف پیران، آن ها را به دو گروه تقسیم کرده است:
1- پیران کرکس طبع
2- پیران باز طبع
شیخ جام توصیه ی فراوان می کند که از پیران کرکس طبع باید حذر کرد و می گوید پیرانی که طبع کرکس دارند، نباید گرد آنان چرخید زیرا آنان راه دین را بر مرید تباه می کنند و او را در دین و شریعت سرگردان می کنند به گونه ای که نداند کجاست، و آنان از بس که از ظلمت سخن می گویند مرید می پندارد که جز آن راه ، راه دیگری وجود ندارد. شیخ در توصیف پیران کرکس طبع چنین می گوید :« امّا بدان که پیر کرکس طبع کیست و چه می کند، کرکس که عمرش از همه ی مرغان بیشتر ست و به تن از همه ی آنها بهتر، بدون رنج زندگی می کند و به دور از همه ی مردم در کوه مسکن دارد، در هوا چنان می پرد و اوج می گیرد که هیچ مرغی آن را نمی بیند، ولی همّت این مرغ به جز شکار مردار نمی باشد، پس هر مریدی که به دنبال چنین پیری رود، جز مردار نصیبش نخواهد شد.» و می گوید:« پیر مردار جوی، مرید را مردار جوی می کند.» (جامی نامقی، الف، 1368: 84)
شیخ می گوید اگر پیر باز طبع پیدا کردی به دنبالش برو و دست از دامن او باز مدار، زیرا پیران باز طبع ترجمان هستند، زیرا هر چه آن ها را به زبن آورند همه حق است و شایسته است به او اقتدا کنند. زیرا وی از همه ی خلایق بریده است و راه دان و راهبر به سوی حق است و ناصح و مشفق.( همان، 76)
او برای مریدی که بخواهد به پیر اقتدا کند آدابی را بر شمرده است از جمله می فرماید:
1- مرید باید دانش و عقل و فهم و خرد و ادب خود را پنهان کند و به پیر بگوید من هم اکنون ازبت خانه ی روم آمده ام، السلام را به من عرضه کن.
2- هر چه پیر بگوید بر همان راه برود.
3- هیچ یک از گفتار و کردار پیر را باطل نداند.
4- پیش پیر هر سخنی نگوید و سخن دنیا و هر سخنی که واجب نباشد ، نگوید.
5- درنزد پیر بسیار ننشیند.
6- هیچگاه از شنیدن سخنان پیر غایب نباشد.
7- تا ناچار نباشد سوال نکند.
8- در محضر پیر آواز بلند نگوید
9- اگر پیر کاری داشته باشد که مرید بتواند آن را انجام دهد، دریغ نکند.
10- گر از پیر ذلّتی ببیند، نباید از او روی برگرداند.
11- اگر پیرکاری کند که مرید نداند آن چیست ، نباید در آن داوری کند.
12- باید مرید هر چه را که پیر بپسندد او نیز بپسندد و چرایی نکند و سخن پیر را از خیر و شر گوش دهد، زیرا چیزهای بسیاری است که به چشم مرید شرّ می نماید ولی آن خیر است و بر عکس .(ر.ک، همان: 75)
عین القضّات برای پیران صفاتی را بر شمرده است و می گوید: راه مردان حق دارای پنج شرط است که سه شرط آن باید در سالک و دو شرط دیگر در پیر باشد، زیرا دلیل و راهنمای راه است، که عبارتند از:
1- « پیر در صنعت خود باید که به کمال کار رسیده باشد.»
2- باید که شفقتی به افراط باشد او را، تا عاشق را افادت و ارشاد بود.
(ر.ک: عن القضات، 1362: 2/354)
و همچنین می گوید: نشان پیر راه آن باشد که همه ی گفتار و کردار مرید را از ابتدا تا آخر بداند و برای او معلوم و مشخص باشد، زیرا پیری که هنوز بلوغ نیافته باشد، او خود مرید و طالب است و شایسته ی مقام پیری نمی باشد. (همان، 1341، 35)
شیخ جام نیز صفات و ویژگی های زیادی برای پیر بر شمرده است از جمله می فرماید: اولین صفت پیر آن است که راه دان باشد و راه رفته، تا راه نداند، راه نتواند نمود. همچنین پیر باید تمامی فضایل اخلاقی را دارا باشد از جمله: پیر باید عالم و ناصح و نیک خواه باشد، سخی و خوش خوی باشد، حسود و مغبض نباشد، سنّی باشد، حق گوی و حق پذیر باشد، از بدعت به دور باشد، متّقی و متوکّل و راضی باشد و ... .
و اگر پیری متّصف به این صفات نباشد شایستگی اقتدا کردن ندارد و هر چه می گوید و هر کاری که می کند، از روی غرض و مقصود می کند و از چنین پیری باید دوری جست. (ر.ک: جامی نامقی، الف، 1268: 73)
شیخ ما پیر مشفق مهربان را به کبوتر و مرید را به بچه ی کبوتر تشبیه کرده است و می گوید همان طور که کبوتر نسبت به بچّه اش مهربان است و برای به دست آوردن دانه گیرد عالم را می گردد و با سختی آن را به دست می آورد و هنگامی که غذا را به بچّه اش می رساند و تلاش جوجه اش را برای دریافت غذا می بیند، تمام سختی ها ا فراموش می کند و در آن لحظه تمام تلاشش فقط رساندن غذا به بچّه اش است، شفقت و مهربانی پیر کمتر از آن کبوتر نیست و نیاز مرید نیز کمتر از آن بچّه ی کبوتر نباید باشد، تا به مقصود خود برسد. (همان: 76)
چنین برداشت می شود که شیخ جام، در این که سالک برای رسیدن به مقصد حتما به کمک و همراهی و راهنمایی پیر بسیار نیازمند است با عین القضات هم عقیده است و مانند او برای مقام پیر چایگاه ارزشمندی را در نظر می گیرد، ولی به نظر می رسد نه تا آن حد که عین القضات پیر پرستی را بهتر خدا پرستی دانسته است.
مشخصات فروشنده
نام و نام خانوادگی : مجتبی خادم پیر
شماره تماس : 09151803449 - 05137530742
ایمیل :info@payfile.org
سایت :payfile.org